Jesteś tutaj
Start > Kraje > Polska > Jaskinie w Tatrach

Jaskinie w Tatrach

Jaskinia Dziura

Położenie: Tatrzański Park Narodowy, Dolina ku Dziurze. Jest to najbliżej Zakopanego położona turystyczna jaskinia tatrzańska. Wyraz dziura znaczy po góralsku jaskinia. W Dziurze podobno ukrywał się jeden z ostatnich zbójników. Jaskinia jest w zasadzie pojedynczą salą o znacznych rozmiarach z oknem w górnej części. Jaskinię zwiedza się bez przewodnika z własną latarką.

Eksploracja: 1992

Jaskinia Mroźna

Położenie: Tatrzański Park Narodowy, Dolina Kościeliska; długość: 470 m. Jest to niemal prosty tunel o długości 500 m przebijający na wylot masyw Organów. Niezbyt ciekawewnętrze jaskini nie tworzą z niej najciekawszego obiektu turystycznego, choć jaskinia jest dość duża i z wycieczki można czerpać pewną przyjemność. Interesujący jest zwłaszcza widok z tarasu pod otworem wyjściowym jaskini.
Jaskinia Mroźna jest sztucznie oświetlona i do jej zwiedzenia nie jest potrzebna latarka. Z reguły po jaskini oprowadza przewodnik, przy mniejszej frekwencji wpuszczane są pojedyncze osoby. Jej zwiedzenie nie nastręcza żadnych trudności, jest to tak zwana przez nas „trasa dla babci i wnuczka”. Otwór północny, wejściowy jest sztucznie przekopany w czasie prac udostępniających prowadzonych na początku lat 50. Z jaskini wychodzi się otworem naturalnym, południowym, który został odkryty przez Stefana Zwolińskiego w 1934 roku. W dniu odkrycia przeczołgał się on zaledwie 16 metrów, dalsza penetracja pozwoliła na odkrycie następnych kilkudziesięciu metrów. Dopiero po wojnie, po rozkopaniu ciasnego miejsca, spenetrowano następne 300 m.
Jaskinię można zwiedzać cały rok.

   Eksploracja: 1994, 1998

Jaskinia Mylna

Położenie: Tatrzański Park Narodowy, Dolina Kościeliska; długość: 1300 m. To zdecydowanie najciekawsza propozycja polskiej jaskini turystycznej przeznaczonej do „samodzielnego” zwiedzania. Jaskinia leży w środkowej części Doliny Kościeliskiej w ścianie Raptawickiej Turni. Część szlaku (wzdłuż jaskini biegnie szlak turystyczny) przebiega przez niski korytarz z kałużami wody, który trzeba pokonywać niemal „na czworaka”. Jaskinia ta posiada skomplikowany układ korytarzy i choć pozbawiona jest niemal zupełnie nacieków, pozwala na zapoznanie się z kształtami jaskiń tatrzańskich. Odważniejsi mogą spróbować penetracji bocznych korytarzy, choć należy pamiętać, że w jaskini tej zdarzył się już wypadek śmiertelnego zabłądzenia. Istnieje wiele ślepych korytarz (oznaczonych biało-czerwonymi kółkami lub trójkątami). Od otworu około 20 m korytarzykiem dochodzi się do salki, z której przez Okna Pawlikowskiego roztaczają się widoki na południowe zamknięcie Doliny Kościeliskiej z Bystrą i Błyszczem. Stąd za znakami dochodzimy do największej sali jaskini – Wielkiej Izby. Z Wielkiej Izby odchodzi boczny, 50 metrowy korytarz zwany Ulicą Pawlikowskiego prowadzący do salki zwanej Chóry. Dojście do niej oznakowane jest czerwonymi trójkątami. Wróciwszy do Wielkiej Izby dochodzimy do Białej Ulicy, nazwanej tak od występujących tu niegdyś obficie nacieków mleka wapiennego. Docieramy do Rozwidlenia. Idziemy stąd w lewo przez największy w jaskini korytarz. Doprowadza on do skalnej półki zwieszonej nad szczeliną, której przejście ułatwia nam metalowa poręcz. Za chwilę znajdziemy się w Komorze Końcowej. Zimą dekorują ją ładne nacieki lodowe powstające z zamarzającego deszczu podziemnego. Wychodzimy z jaskini. Ścieżka przez las sprowadza na dno doliny, które osiągamy naprzeciw wylotu Wąwozu Kraków.
Jaskinie zwiedzać można przez cały rok (w zimie występują w niej ciekawe formy lodowe).
1.otwór wejściowy; 2.Okna Pawlikowskiego; 3.Wielka Izba; 4.Ulica Pawlikowskiego; 5. Chóry; 6.Biała Ulica; 7. miejsce przekowane w r. 1934; 8.Rozwidlenie; 9.trawers z poręczą; 10.otwór wyjściowy (przekopany).

   Eksploracja: 1993

Jaskinia Raptawicka

Do jaskini podchodzimy stromym zboczem, a następnie, korzystając z łańcucha wspinamy się ku skalnej grani, w której znajduje się otwór jaskini. Wejście do niej umożliwia kilkumetrowa pionowa drabina. Jaskinię tworzą dwie komory i łączący je korytarz. Do zwiedzenia najodleglejszych partii konieczna jest latarka. Jasinia nie warta wspinaczki.

   Eksploracja: 1993

Jaskinia Zimna

Jaskinia nie udostępniona dla ruchu turystycznego.

Położenie: Tatrzański Park Narodowy, Dolina Kościeliska; długość: 4250m; wysokość otworu: 1273m n.p.m.; różnica poziomów: 176 m.
Jest to najciekawsza jaskinia w jakiej byłem, nie jestem specjalistom od jaskiń. Nie przeszedłem jej całej gdyż do pokonanie niektórych odcinków potrzebny jest specjalistyczny sprzęt, którego nie posiadam. Jaskinia jest jedną z największych w Polsce. Korytarze jaskini rozwinęły się poziomo na kilku piętrach połączonych obszernymi studniami i kominami. Jest to również jedna z najsympatyczniejszych polskich jaskiń i cel wielu jaskiniowych wypraw. Dotarcie do jej końcowych partii wymaga sporo czasu ze względu na bardzo dużą odległość i konieczność wykonania kilku wspinaczek. W jaskini występują licznie malownicze jeziorka i syfony.
Wejście do tej jaskini znajduje się przy wyjściu do jaskini Mroźnej i jest zamknięta kratą. Zejście do pierwszego korytarza jest dosyć strome i śliskie. Dalej obszerny, choć miejscami niski korytarz prowadzi ok. 800 do Ponoru, który w okresach przyboru wody odcina pozostałą część jaskini. Dalej dochodzimy do serii syfonów zamykającej dolny ciąg jaskini. Ta część jaskini urzeka swoją urodą. Wspinaczką przez Czarny – lub leżący za Syfonem Zwolińskich, Wielki – Komin dotrzeć możemy do środkowego piętra jaskini. Składa się na nie ponad 1 km obszernych sal i korytarzy. Kiedyś w jednej z sal funkcjonowała „chatka” biwakowa mająca ułatwić eksplorację odleglejszych ciągów jaskini. Przez ciekawy korytarz Korkociąg przejść można do najwyższego piętra jaskini. Na uwagę zasługuje w nim Korytarz Galeriowy o ciekawym przekroju. Część korytarzy tego piętra leży nad partiami dość bliskimi otworu. Docierające tutaj grupy są dość rzadkie, choć jaskinia odwiedzana jest bardzo licznie, szczególnie w okresie zimowym. We wstępnych partiach jaskini tworzą się zimą ciekawe nacieki lodowe. Jeziorka występują we wszystkich piętrach jaskini.

   Eksploracja: 1992, 1993, 1995, 1998

Belanská jaskyňa (Jaskinia Bielska)

Położenie: Tatransky Narodny Park., Tatranská Kotlina (Słowacja); długość: 1752m (udostępnione ~1000m); wysokość otworu: pieczątka - Belanská jaskyňa (Jaskinia Bielska) - Słowacja - 1998860m n.p.m.; różnica poziomów: 112 m.Jaskinia słynie z pięknych nacieków i malowniczych jeziorek. Niestety polskie jaskinie przy tej są tylko ubogimi krewnymi. Jaskinię zwiedza się ok. 70 min. Jest to chyba największy system korytarzy udostępniony w Tatrach. Nazw korytarzy i sal nie pamiętam, tyle ich było. Przede wszystkim zdumiewa wielkość. Są miejsca, gdzie wysokość na oko przekracza kilka pięter w górę i kilka pięter w dół, przy tym szeroko, jak na autostradzie. Piękne kolorowe nacieki przypominające wodospady, zwisające marchewki i kalafiory. Jeziora oraz rzeźbione przez wodę figurki i fascynujące formy. Korytarze przypominają trochę miejsca do obrządków religijnych. Mnóstwo figurek, jakby bożków rozsianych po podłodze i po ścianach.

   Eksploracja: 1995, 1998

Jaskinia Smocza Jama
Położenie: Wąwóz Kraków, Tatrzański Park Narodowy; długość: 44 m; wysokość otworu wejściowego: 1100 m n.p.m.
Jest to w zasadzie jeden stromy korytarz, przebijający skałę na wylot. Jaskinia bardzo prosta, zabezpieczona łańcuchem. Prowadzi przez nią szlak turystyczny. Nawet trudno ja nazwać jaskinią a raczej dziurą.

   Eksploracja: 1995

Wasze komentarze

Dodaj komentarz

*

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.